Miejsce, gdzie nauka ma żywy sens

„Galileo to szkoła nie dla każdego. Trzeba faktycznie czuć ten klimat i sposób nauczania żeby puścić tam dziecko. To szkoła niekonwencjonalna.
Mój syn trafił do Galileo na ostatnie pół roku ósmej klasy. Ten czas był bardzo dobry w kontekście budowania relacji. Myślę, że mogę powiedzieć śmiało, że dzieci czują się tutaj dobrze. Na pewno na duży plus jest to, że szkołę tworzą dzieci wspólnie z dorosłymi. Co tydzień (albo co dwa bo nie pamiętam) mają spotkanie, na którym omawiają co można robić inaczej, jakieś są potrzeby dzieci. Pamiętam jakim szokiem dla mnie był moment odwiezienia syna na egzamin ósmoklasisty. Przed szkołą czekało kilku młodszych kolegów żeby mu życzyć powodzenia!
W kontekście nauczania to szkoła mocno stawia na samodzielność uczniów i pozwala im iść w wybranym kierunku. Każdy przedmiot musi być "zaliczony". Na koniec semestru dzieci robią prezentacje albo projekty. Mam nieodparte wrażenie, że nauczyciele są w stanie poprowadzić dziecko w takim kierunku jaki sobie obrało. Dzieci mogą pytać, dociekać, nauczyciele pomogą.
Na ścianach w korytarzu wisi dużo prac, gablot informacyjnych. Dzieci mogą korzystać z kuchni.
Na koniec roku syn otrzymał klasyczny pisemny feedback. Była to dość wyczerpująca informacja o jego dobrych stronach o obszarach nad, którymi musi popracowac. Wszystko przekazane bardzo profesjonalnie i konstruktywnie.

Wrócę jeszcze na chwilę do pierwszego zdania. Szkoła jest ciekawa, ale naprawdę nie dla każdego. Jeśli ktoś nie czuje tego sposobu nauczania to lepiej niech poszuka innej szkoły. Nikt się nie obrazi 🙂.”

„Do Galileo trafiliśmy z córką właściwie przypadkiem, podążając za fantastycznym nauczycielem, który wówczas tu pracował. To był czas, w którym dojrzeliśmy do decyzji o zmianie szkoły i rozważaliśmy całkowite opuszczenie nauczania systemowego. Jakość funkcjonowania córki w tzw. „normalnej” szkole osiedlowej znacząco pogorszyła się po zakończeniu etapu wczesno-szkolnego. Córka miał świetne oceny, ale wracała ze szkoły przebodźcowana hałasem, wyczerpana tempem, niejasnymi oczekiwaniami nauczycieli i konfliktami klasowymi, kompletnie lekceważonymi przez grono pedagogiczne. Szukaliśmy szkoły, która jest gotowa podejść do dziecka z szacunkiem i bardziej indywidualnie, w której problemy będą rozwiązywane na bieżąco, a nie „zamiatane pod dywan”. Galileo okazało się być właśnie taką szkołą. Dzięki Galileo, a szczególnie dzięki wielu spotkanym tu cudownym nauczycielom (części z nich niestety nie ma już w szkole), córka „rozkwitła”, nabrała pewności siebie, stała się dużo bardziej asertywną osobą, świadomą swoich faktycznych możliwości. Zyskała naprawdę świetne podstawy dla dalszego rozwoju. Myślę, że Galileo jest szkołą dla większości uczniów (choć niektórym potrzeba więcej czasu i wsparcia, aby znaleźć wewnętrzną motywację do nauki), ale niekoniecznie jest to szkoła dla wszystkich rodziców. Rodzice oczekujący, że ich dziecko zostanie zmuszone do przyswojenia takiej samej ilości (często zbędnej) wiedzy i w takim samym tempie jak ich rówieśnicy w szkołach systemowych, mogą odczuwać frustrację i niepokój. Z perspektywy czasu mogę stwierdzić, że potrzeba tu przede wszystkim zdrowego rozsądku i zaufania do szkoły oraz do dziecka. Córka zdała egzaminy ósmoklasisty bez problemu, dostała się do wymarzonego liceum i zrobiła to bez tej paniki i stresu, które obserwowałam u wielu jej rówieśników.”

„Mój syn Filip trafił do Galileo w 5. klasie, po tym jak jego wcześniejsza szkoła została zamknięta. Szukaliśmy kameralnej szkoły, w której dziecko jest naprawdę zauważone i wysłuchane. Filip nie odnajdywał się w dużych grupach, miał trudności z przebiciem się i – co najbardziej bolało – uważał siebie za „najgorszego w klasie”.

Galileo okazało się dla niego świetnym miejscem.

W ciągu kilku lat z niepewnego siebie chłopca stał się pewnym siebie, refleksyjnym młodym człowiekiem, świadomym swoich mocnych i słabszych stron. Nauczył się nawiązywać relacje, rozmawiać z rówieśnikami i dorosłymi oraz bez lęku wyrażać własne zdanie.

Dziś, ponad dwa lata po zakończeniu przez niego szkoły, widzę też, jak bardzo zaprocentował sposób nauki w Galileo. W liceum, gdzie ma dużo większą samodzielność, potrafi odpowiedzialnie zaplanować naukę, jest systematyczny i nie ucieka od obowiązków. Myślę, że tę wewnętrzną dyscyplinę w dużej mierze wyniósł właśnie z Galileo – tam wolność zawsze łączyła się z odpowiedzialnością.

Dla mnie jako rodzica nie zawsze było to łatwe. Największym wyzwaniem było zaufanie systemowi bez ocen i bez ciągłej kontroli. Wokół słyszałam: „Ale skąd wiesz, czy on coś umie, skoro nie ma ocen?” albo „Inne dzieci siedzą godzinami nad lekcjami, a on się bawi”. Trzeba było nauczyć się patrzeć na edukację inaczej i zaufać nauczycielom.

Dzisiaj wiem, że było warto.

Galileo dało Filipowi nie tylko wiedzę, ale przede wszystkim poczucie własnej wartości, samodzielność, odpowiedzialność i odwagę do bycia sobą. Patrząc na niego dzisiaj, z perspektywy czasu jestem pewna, że był to bardzo dobry wybór.”